17 Νοέμβρη 2012: Τριάντα εννιά χρόνια αγώνας ενάντια στη λήθη.

«Ο ελληνικός λαός πρέπει να μάθει να τρώει λιγότερο, να δουλεύει περισσότερο και να απαιτεί λιγότερο». Η παραπάνω πρόταση δεν είναι ούτε του Πάγκαλου ούτε του Σαμαρά. Είναι του Γεωργίου Παπαδόπουλου, επί 7ετίας της χούντας. Δηλαδή λιτότητα ή αλλιώς υποτίμηση της εργασίας – υποτίμηση της ζωής.

Τότε το πρόσχημα ήταν για το καλό του έθνους, για να νικήσουμε τον «εσωτερικό εχθρό», ήταν «ο κίνδυνος εξ ανατολάς» και «η κομμουνιστική απειλή».

Σήμερα είναι για το καλό της οικονομίας, για να ξεπληρωθεί το χρέος, πάντα στο όνομα του έθνους και της πατρίδας. Σήμερα είναι οι μετανάστες και όσοι σηκώνουν κεφάλι απέναντι στα αφεντικά.

Τότε οι αντιφρονούντες εκτελούνταν ή βασανίζονταν και στελνόταν εξορία. Σήμερα οι διαδηλωτές συλλαμβάνονται και βασανίζονται, το κράτος οργανώνει μαζικά πογκρόμ κατά των μεταναστών, οι νεοναζί κόβουν βόλτες στις γειτονιές μας και τραμπουκίζουν όποιον/α δεν γουστάρουν.

Στους ρουφιάνους του παρελθόντος προστέθηκαν οι κάμερες παρακολούθησης, περισσότεροι μπάτσοι, με ή χωρίς στολή, ιδιωτικοί και δημόσιοι. Η λογοκρισία, κόβει και ράβει βιβλία και θεατρικές παραστάσεις ενώ τα κυρίαρχα ΜΜΕ μας μπουκώνουν με τον λόγο των αφεντικών, αναμασημένο από κάθε λογής «έγκριτους αναλυτές» και δημοσιογράφους. Τα «εθνικά ιδεώδη», η «ανωτερότητα της φυλής» και οι «μεγάλες ιδέες» για επεκτατισμό και πόλεμο επανέρχονται στη μόδα, βγαίνουν στην ΤιΒί και μπαίνουν στη βουλή. Οι δηλώσεις πατριωτισμού αντικαθιστούν τη δήλωση πολιτικών φρονημάτων, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι το ζητούμενο είναι η εθνική ενότητα, λες κι έχουμε τα ίδια συμφέροντα με τους μεγαλο- μέτοχους, τα γκόλντεν μπόϋς και τους τραπεζίτες.

Τριανταεννιά χρόνια μετά, οι υποτιθέμενοι «ηγέτες» της χώρας, τότε όπως και τώρα, είναι πνιγμένοι στα σκάνδαλα, τα ρουσφέτια και την κονόμα. Ενδεικτικά: οι συμβάσεις- φιλέτα στη Litton, η σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας οδού, και η κατασκευή του διυλιστηρίου της ESSO στη Θεσσαλονίκη.

Ο σκοπός της στρατιωτικής δικτατορίας τότε, ήταν να στρώσει το δρόμο στους μεγαλοβιομήχανους και εφοπλιστές (Ωνάσης, Νιάρχος, Βαρδινογιάννης, Ανδρεάδης, Λάτσης κ.ά) για να κονομήσουν πιο πολύ και πιο εύκολα και να καταστείλουν κάθε φωνή αντίστασης στις κακοστημένες μπίζνες τους. Σήμερα οι «από τα πάνω» δεν έχουν (ακόμα) ανάγκη τα τανκς. Τα έχουν αντικαταστήσει επάξια όλοι οι μηχανισμοί καταστολής του σύγχρονου κράτους.

Σήμερα, το καρότο που μας κουνούσαν τα αφεντικά έχει τελειώσει και τη σειρά του παίρνει το μαστίγιο. Τέρμα οι υποσχέσεις για διορισμό στο δημόσιο. Τα πτυχία που κάποτε ήταν συνδεδεμένα με μία «καλή δουλειά» έχουν χάσει την αξία τους. Το όνειρο ότι μπορούμε όλοι να γίνουμε «πετυχημένοι» και πλούσιοι έχει ξεφουσκώσει και σειρά παίρνει το «δουλίτσα να ‘χουμε, μπας κι επιβιώσουμε», με μεροκάματο 25ευρώ στο εργοστάσιο, ένσημα πουθενά ούτε και οχτάωρο, ΦΠΑ 23% στο γάλα και στο ψωμί, μαύρη εργασία παντού και «να λες κι ευχαριστώ», άνεργοι κυνηγημένοι απ’ την κατάθλιψη, απολυμένοι στο δημόσιο και νέοι χωρίς μέλλον.

Τα αφεντικά βγαίνουν απ τη «μεταπολίτευση», πιο οργανωμένα, πιο συγκροτημένα, και έτοιμα να αλλάξουν τους κανόνες για να ξαναμοιράσουν τον κόσμο μεταξύ τους.

Ο φόβος της φτώχειας επανέρχεται, αυτή τη φορά για να σαρώσει όση αξιοπρέπεια άφησε πίσω της η υπόσχεση του πλούτου.

Στις 17 του μήνα, είναι η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και της αιματηρής καταστολής της.

Η κατάληψη του Πολυτεχνείου, ίσως ήταν η μεγαλύτερη κίνηση ενάντια στο καθεστώς της δικτατορίας και όσα αυτή επέβαλε. Όμως δεν ήταν ούτε η μόνη, ούτε η πρώτη. Πριν την κατάληψη και την εξέγερση του Πολυτεχνείου είχαν γίνει πολλές αντιδικτατορικές δράσεις, από μαζικές απεργίες, συγκεντρώσεις και πορείες που απαντήθηκαν με βία από το καθεστώς, βομβιστικές ενέργειες σε τράπεζες και άλλους καθεστωτικούς στόχους, αποχή και καταλήψεις ων φοιτητών στις σχολές, μέχρι την ανταρσία στο αντιτορπιλικό «Βέλος», που συμμετείχε σε ΝΑΤΟική άσκηση στην Ιταλία.

Σχεδόν 40 χρόνια μετά, η εθνική αφήγηση προσπαθεί να ενσωματώσει τα γεγονότα της εξέγερσης (αφαιρώντας τα πιο βίαια στοιχεία της) αφήνοντας να εννοηθεί ότι ήταν κάτι σαν μια «ειρηνική καθιστική διαμαρτυρία», έτσι ώστε να ταιριάζει γάντι στις δηλώσεις νομιμοφροσύνης και την βολική λογική της «δημοκρατικής αντίστασης». Προσπαθεί να πείσει ότι ήταν μια φοιτητική εξέγερση κι όχι μια εξέγερση όλων των καταπιεσμένων.

Η επέτειος του Πολυτεχνείου δεν είναι μια ακόμα γιορτή για καταθέσεις στεφανιών και δακρύβρεχτους λόγους για των ηρωισμό των φοιτητών. Δεν είναι μια ακόμα μέρα που θα αφήσουμε να τις αδειάσουν το νόημα. Είναι κομμάτι της ιστορίας των ανθρώπων που αγωνίζονται καθημερινά, εδώ και σήμερα, ενάντια στο γενικευμένο φόβο, την εκμετάλλευση, τις μίζερες και θλιβερές μέρες που μας επιβάλουν καθημερινά να ζούμε.

Γιατί τις επετείους των αγώνων, τις θυμόμαστε και τις τιμάμε με αγώνες.

Γιατί είναι οι αγώνες μας που κινούν την ιστορία.

Γιατί τίποτα δεν τέλειωσε το ’73…

16/11 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ 18:00
Πλατεία Ελευθερίας

17/11 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ 12:00
Πλατεία Ελευθερίας

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s